Szukanie zaawansowane

Szukanie wraz z odmianą wyrazów
Wstaw * (gwiazdka) po wpisaniu początku wyrazu
np. podatk*, aby znaleźć podatkami, podatkach itd.

Dokładne dopasowanie
Wpisz wyrażenie w cudzysłowie.
Na przykład: "podatek dochodowy".

Wykluczenie wyrażenia
Wstaw - (minus) przed słowem, które chcesz wykluczyć. Na przykład: "sprzedaż -towar"

Brak wyników

W dzisiejszych czasach samochód jest powszechnym narzędziem wykorzystywanym w działalności gospodarczej zarówno przez osoby fizyczne prowadzące działalność jak i firmy oraz instytucje, w tym instytucje rozumiane jako jednostki samorządu terytorialnego posiadające osobowość prawną (np. gminy). Dlatego warto wiedzieć jakie obowiązują zasady rozliczania samochodów, gdyż stanowią one często duże źródło kosztów w zależności od przyjętego sposobu ich użytkowania.

 1. Samochód osobowy a samochód ciężarowy

W roku 2014 definicja samochodu osobowego zarówno w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zmieniła się dwa razy. Wyprowadzenie tych zmian miało związek ze zmianami w przepisach w zakresie podatku od towarów i usług.

Pierwsza zmiana obowiązująca przez okres trzech miesięcy, od stycznia do marca 2014, spowodowała, że definicja samochodu osobowego dla celów podatków dochodowych pokrywała się z definicją uznawaną dla celów VAT.

Zatem od dnia 1 stycznia 2014 do 31 marca 2014 obowiązująca definicja samochodu osobowego (art. 5a pkt. 19a updof oraz art. 4a pkt. 9a updop) wprowadzona ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw oraz zmieniona przepisami ustawy z dnia 10 października 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw stanowiła, że samochód osobowy to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van,

b) pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u którego długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,

c) pojazdu samochodowego, który ma otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,

d) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

e) pojazdu samochodowego będącego pojazdem specjalnym - jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, lub z innych dokumentów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, wynika, że jest to pojazd specjalny,

f) pojazdu samochodowego innego niż wymieniony w lit. a-e, w którym liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:

• 1- jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg,

• 2- jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg,

• 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg.

Równocześnie treść art. 5d updof i art. 4c updop wskazywała, że w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony spełnienie wymagań podanych odpowiednio w art. 5a pkt 19a lit. a-d updof i art. 4a pkt 9a lit. a-d updop, pozwalających na niezaliczenie danego pojazdu samochodowego do samochodów osobowych, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Natomiast dopuszczalna ładowność pojazdów oraz liczba miejsc (siedzeń), o których mowa w art. 5a pkt 19a lit.f updof oraz art. 4a pkt 9a lit. f updop, określana była na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Jeżeli w przytoczonych wyżej dokumentach wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym, nie określono dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, to wówczas taki samochód uznawany był za samochód osobowy.

Zatem od 1 stycznia 2014 rozszerzyła się lista samochodów ciężarowych dla potrzeb podatku dochodowego. Poza samochodami dotychczas zaliczanymi do samochodów ciężarowych do tej grupy zostały zakwalifikowane również pojazdy samochodowe w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:

  • 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg,

  • 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg,

  • 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg.

Natomiast 1 kwietnia 2014 r. drugi raz w roku 2014 zmieniła się definicja samochodu osobowego dla celów podatku dochodowego. Powyższa zmiana spowodowała, iż nowa definicja samochodu osobowego (określona w przepisach ustaw o podatkach dochodowych) nie pokrywa się z definicją przewidzianą dla celów podatku VAT.

Zmodyfikowana definicja została wprowadzona w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisami art. 2 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. Jednocześnie art. 3 ustawy nowelizacyjnej zmienił definicję samochodu osobowego zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z nową definicją zawartą w art. 2 ust.1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy, która wprowadziła zmiany od 1 kwietnia 2014 r. samochodem osobowym w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym jest: pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

• klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

• z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

• agregat elektryczny/spawalniczy,

• do prac wiertniczych,

• koparka, koparko-spycharka,

• ładowarka,

• podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

• żuraw samochodowy,

d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

Spełnienie wymagań dla pojazdów opisanych pod literą a i b, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.Natomiast spełnienie wymagań dla pojazdów specjalnych, stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 5d updof oraz art. 4c updop).

Trzeba również wskazać, że w myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, zmodyfikowaną definicję samochodu osobowego, a także nowe przepisy regulujące sposób potwierdzania spełnienia kryteriów pozwalających na wyłączenie niektórych pojazdów z tej kategorii należy stosować w odniesieniu do samochodów osobowych:

• nabytych lub wytworzonych przez podatnika po dniu 31 marca 2014 r.,

• używanych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej po dniu 31 marca 2014 r.

UWAGA:

Prawidłowe zrozumienie definicji samochodu osobowego jest bardzo ważne dla podatników użytkujących te pojazdy w działalności gospodarczej. Przedsiębiorca musi pamiętać, iż każda zmiana przepisów zobowiązuje go do weryfikacji dokumentów i ustalenia czy samochody, które są używane dla potrzeb działalności gospodarczej mogą być uznane za samochody ciężarowe, czy też po zmianie przepisów winny być kwalifikowane jako samochody osobowy. Powyższe rodzi konsekwencje w rozliczeniach podatkowych. Np. uznanie samochodu za osobowy będzie pozbawiać przedsiębiorcę prawa do jednorazowej amortyzacji, którą można zastosować nabywając, samochód określony w przepisach o podatkach dochodowych jako „samochód ciężarowy”.

2. Samochód jako środek trwały w firmie i instytucji

2.1. Zasady rozliczania samochodu o wartości do 3.500 zł

Środki trwałe co do zasady powinny być zaliczane do kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne. Definicja środków trwałych wskazuje, że są nimi rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, niezakwalifikowane do inwestycji, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Jednak w przypadku gdy firma bądź instytucja nabyła samochód o wartości do 3.500 zł (netto dla czynnych podatników VAT, a brutto dla zwolnionych) i zgodnie z powyższą definicją chce zaliczyć samochód do środków trwałych możliwe jest zastosowanie amortyzacji jednorazowej. Mamy wtedy do czynienia z nisko-cennymi środkami trwałymi. W takiej sytuacji możliwe jest także bez konieczności wprowadzenia takiego samochodu do ewidencji środków trwałych, zaliczenie przedmiotowego wydatku bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Pozwala na to art. 22d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 16d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z przywołanych przepisów wynika, że podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, których wartość początkowa nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do użytkowania.

Najmniej wygodnym acz możliwym rozwiązaniem jest również przyjęcie takiego samochodu do ewidencji środków trwałych i zastosowanie zwykłej, liniowej amortyzacji. Należy wtedy pamiętać, iż pierwszy koszt podatkowy związany z amortyzacją środka trwałego powstanie w miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji.

2.2. Zasady rozliczania samochodu o wartości powyżej 3.500 zł

Wydatki poniesione na zakup samochodu zaliczonego do środków trwałych, którego wartość jest wyższa niż 3.500 zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Kosztem uzyskania są natomiast odpisy amortyzacyjne. Amortyzacja jest to stopniowe, najczęściej co miesięczne zaliczanie w koszty wydatków na cele firmowe, których wartość przekracza kwotę 3.500 zł. Wysokość miesięcznego odpisu i długość amortyzowania zależy od rodzaju środka trwałego i przypisanej do niego procentowej stawki amortyzacyjnej (dla samochodów osobowych i ciężarowych stawka wynosi 20 %).

Przyklad 1

W dniu 01.09.2014 roku Spółka nabyła samochód o wartości netto 45.000 zł. W tym też miesiącu Spółka przyjęła samochód do ewidencji środków trwałych:

• roczna wielkość odpisu 45.000 zł x 20 % = 9.000 zł;

• miesięczna wielkość odpisu (9.000 zł : 12)= 750 zł.

• pierwszy koszt podatkowy – październik 2014 rok – miesiąc następujący po miesiącu w którym samochód wprowadzono do ewidencji

Należy jednak pamiętać, iż w przypadku samochodów osobowych istnieje ograniczenie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ust. 1 pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania. Powyższe ograniczenie nie dotyczy samochodów ciężarowych. Zatem przedsiębiorca w celu prawidłowego ustalenia wartości początkowej samochodu osobowego winien zweryfikować, czy wartość tego samochodu nie przekracza kwoty 20.000 euro.

W przypadku samochodów ciężarowych możemy oprócz amortyzacji metodą liniową zastosować także amortyzację metodą degresywną (nie można jej stosować dla samochodów osobowych). Degresywna metoda amortyzacji polega na tym, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w pierwszym roku używania samochodu ciężarowego przy zastosowaniu stawki (20%) podwyższonej o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w następnych latach, od jego wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat używania tego pojazdu. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy metodzie liniowej, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych według metody liniowej. Powyższe wynika z przepisów art. 22 k ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 16 k ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przykład 2

Spółka z o.o. kupiła w lutym 2013 r. samochód ciężarowy o wartości netto 36 000 zł., który przyjęła do używania i ewidencji środków trwałych także w lutym. Spółka zamierza amortyzować samochód metodą degresywną, przy zastosowaniu współczynnika 2,0.

Przebieg amortyzacji degresywnej:

2013 r. od marca 36.000 zł x 40% : 12 m-cy x 10 m-cy = 12.000 zł odpis

2014 r. 36.000 zł - 12.000 zł x 40 % = 9.600 zł odpis

W 2015 amortyzacja przy zastosowaniu metody degresywnej byłaby niższa od amortyzacji metodą liniową, więc od 1 stycznia 2015 r. spółka będzie amortyzować samochód metodą liniową:

• 2015 odpis 7 700 zł,

• 2016 odpis 6 700 zł,

suma 36 000 zł.

2.3. Zasady rozliczenia amortyzacji przy nabyciu samochodów osobowych o wartości powyżej 20 000 euro

Jak już wspomniano w poprzednim podpunkcie w przypadku dokonywania odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego o wartości przekraczającej 20.000 euro koniecznym jest każdorazowe ustalenie, jaka część każdego odpisu amortyzacyjnego dotyczy wartości nieprzekraczającej równowartości 20.000 euro i tylko ta część może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Dla ułatwienia zastosowania powyższej normy prawnej

Przykład 3

Spółka nabyła dnia 21 stycznia samochód osobowy, za który zapłaciła 90.000 zł. Samochód przekazano do używania następnego dnia i wprowadzono także do ewidencji środków trwałych. Załóżmy, że równowartość 20.000 euro tego dnia, czyli z dnia przekazania samochodu do używania wyniosła 80.000 zł. Odpisy amortyzacyjne powinny być dokonywane począwszy od 1 lutego.

Zatem roczna kwota odpisów amortyzacyjnych wynosi 90.000 x 20 % = 18.000. Do kosztów uzyskania przychodów Spółka może zaliczyć jednak tylko 16.000, co wynika z wyliczenia 80.000 zł x 20 %. Kwota 16.000 zł (stanowi roczny odpis amortyzacyjny. Pozostała kwota czyli 2.000 zł (18.000 zł – 16.000 zł) nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

2.4. Kiedy można zastosować jednorazową amortyzację

Jest to wyjątkowa formuła, która pozwala przedsiębiorcy jednorazowo zaliczyć w koszty wydatek na firmę, którego kwota znacznie przekracza próg 3.500 zł, bowiem limit wynosi 50.000 euro, co w roku 2014 według średniego kursu euro przedstawionego przez NBP, po przeliczeniu na polską walutę daję kwotę 211.000 zł. To atrakcyjne rozwiązanie nie dotyczy wszystkich podatników. Podatnicy, którzy mogą dokonywać amortyzacji według preferencyjnych zasad, to:

  • mali podatnicy to zgodnie z definicją zawartą w art. 4a pkt 10 updop i w art. 5a pkt 20 updof, podatnik, u którego wartość przychodu ze sprz...

To co widzisz, to tylko 30% treści...



Aby uzyskać dostęp do całości, kup prenumeratę